Het moet meer dan 30 jaar geleden zijn dat ik bij mijn ouders thuis op de televisie een scene in een western heb gezien die mij tot op de dag van vandaag is bijgebleven. Ik was op bezoek. Mijn moeder was in de keuken bezig. Mijn vader zat achter de krant.

De held, Clint Eastwood, was met een metgezel na een spannende achtervolging ontsnapt aan een groep boeven. De metgezel was helaas wel door een kogel geraakt in zijn schouder. Het duo komt net voordat de duisternis invalt bij een verlaten huisje aan. Clint sleept de kreunende en hevig transpirerende metgezel naar binnen en legt hem op tafel. Het is duidelijk dat de kogel verwijderd moet worden.
De schouder wordt ontbloot. Clint pakt zijn dolk een haalt het lemmet een aantal malen door een kaarsvlam. Daarna spoelt hij het af met whisky. Ten slotte spuugt hij erop, wrijft met zijn mouw het laatste vlekje weg en zet het mes in de wond.

Onlangs zag ik de laatste Starwars film The force awakens opnieuw.  Ik herinnerde mij toen dat ik mezelf nog van een ergernis moest bevrijden. In dit geval kan ik dat het beste doen door er een stukje over te schrijven.

The force awakens is eindelijk weer eens een aardige Starwars-film. Natuurlijk is er een hoop geweld en ellende, maar ook weer het sprookjesachtige en de humor waardoor de boel toch in balans is. De film is ook mooi gemaakt. Met een productiebudget van 423 miljoen dollar kan je natuurlijk ook wel wat. Zelf ben ik weg van het rolrobotje BB-8. Het bestaat uit anderhalve bal en het is heel bijzonder hoe ze door uitsluitend die ballen te bewegen het ding zoveel uitdrukking weten te geven.

BB-8 communiceert verder alleen in piepjes, zodat een belangrijk probleem zich hier niet voordoet: het vertalen van de Engelstalige dialogen in Nederlandstalige ondertiteling. Ik kan mij, ondanks de enorme budgetten, niet voorstellen dat ze daar veel geld aan hebben uitgegeven. Op mij maakt het de indruk dat hier iemand met 'Google translate' aan de gang is geweest die de film niet heeft gezien.

Naar aanleiding van het postscriptum bij mijn artikeltje over het woord 'pinnen' is mij gevraagd wat er zo sneu is aan de term 'digibeet'. Het is echter niet zo zeer de term 'digibeet' die sneu is, maar de combinatie van die term, die een denkfout bevat, en iemand die voor intelligent doorgaat en deze term bewust introduceert.

Gisteren bracht het tv-programma Nieuwsuur een item over fraude bij "contactloos pinnen". Opeens realiseerde ik me dat er een grens was overschreden in de ontwikkeling van de betekenis van het woord 'pin(nen)'.