Het is al weer twee maanden geleden dat ik La Superba las. Ik had het boek als vakantielectuur meegenomen. Het idee dat het typisch een boek voor op de camping zou zijn, was een misvatting mijnerzijds. De paperback, met maar liefst de 15de druk van dit boek, had wel mooie duidelijk letters die ook bij slecht licht comfortabel te lezen zijn en het verhaal speelt zich af in Genua, maar de grimmige voorplaat had mij toch moeten waarschuwen dat het geen vrolijk, zonnig boek zou zijn. Het blijkt een bizar, complex, onsmakelijk en geestig boek.

Ik zat na vele jaren weer eens op het Rapenburg in Leiden. Omdat ik juist een leuk gesprek met perspectief achter de rug had, maar wel de lunch had overgeslagen, besloot ik mezelf te trakteren op iets te eten en een biertje bij Barrera. Daar kwam ik vroeger ook geregeld.

Het was goed weer en buiten waren de meeste tafeltjes bezet, maar er was nog een plaatsje voor mij vrij. Links van mij zat een wat oudere vrouw met een wat jongere man, wellicht haar zoon, beiden met een glas Palm. Rechts zat een stel dat waarschijnlijk uit het buitenland kwam, ik gok Japan. Wat zij dronken kan ik mij niet herinneren.

Ik bestelde een "Rapenburger" (wat te eten) en een "Chouffe" (wat te vieren). Het bier kwam snel, de burger liet even op zich wachten en dat is natuurlijk een goed teken. Toen korte tijd later de hamburger op mijn tafeltje was gezet, sprak de vrouw aan de tafel links van mij mij aan en zei: "Pas op voor de mee ..."

Afgelopen schooljaar ben ik opnieuw begonnen als leraar Nederlands op een middelbare school. Dat is een belangrijke functie in een belangrijk vak. Het leek me aanvankelijk best moeilijk om iedere leerling specifieke aandacht te geven en op het juiste niveau van uitdaging en terugkoppeling te voorzien. Maar dat bleek reuze mee te vallen.

Gisteren was ik bij het concert van Wende Snijders en het Gelders Orkest in Paradiso. Het was voor mij sowieso een belevenis, want ik was nog nooit in Paradiso geweest, hetgeen mij terecht kenmerkt als provinciaaltje.