Naar aanleiding van het postscriptum bij mijn artikeltje over het woord 'pinnen' is mij gevraagd wat er zo sneu is aan de term 'digibeet'. Het is echter niet zo zeer de term 'digibeet' die sneu is, maar de combinatie van die term, die een denkfout bevat, en iemand die voor intelligent doorgaat en deze term bewust introduceert.

Gisteren bracht het tv-programma Nieuwsuur een item over fraude bij "contactloos pinnen". Opeens realiseerde ik me dat er een grens was overschreden in de ontwikkeling van de betekenis van het woord 'pin(nen)'.

In de Volkskrant van 27 oktober stond een artikel over de startprocedure bij schaatsen. Onderzoek had uitgewezen dat het tienden van seconden in de finishtijd kon uitmaken of een starter de startprocedure snel, dan wel traag doorliep. Er werd dan ook voorgesteld deze procedure te automatiseren.

Wat in dit artikel niet helemaal uit de verf kwam, is dat het waarschijnlijk niet zo zeer de snelheid of de traagheid van de starter is, maar de voorspelbaarheid waarmee de procedure doorlopen wordt, die een start snel of traag maakt. Als dit in een vast ritme gaat, wordt deze beter voorspelbaar en kan men beter anticiperen op de start. Daarna kan de schaatser vloeiend door in de bewegingen die bij hem door het vele trainen een automatisme zijn geworden.

Het is al weer een paar weken geleden, maar het relletje galmt nog een beetje na. Een aantal PVV-Kamerleden had de legitimiteit van het parlement in twijfel getrokken. Nu de Kamerstukken op internet beschikbaar zijn (1), kunnen we precies zien hoe dat gegaan is.